Wat haat ik dat gevoel waarbij mijn emoties alle kanten uit vliegen. In vlagen van rationaliteit weet ik dan mijn emoties te plaatsen. Wanneer ik het goed te pakken heb, duurt het echter nooit lang voordat ik weer in de ban van mijn emoties ben. Stuiterballetjes, zo voelen mijn emoties dan aan, ongrijpbare stuiterballetjes.

 

Vorige week had ik een gesprek met een jonge dame die het even lastig had. Tijdens dit gesprek voelde ik haar gedachten maar vooral haar emoties alle kanten op gaan. Ik werd er zo duizelig van dat ik erg mijn best moest doen om mijn aandacht bij het gesprek te houden.

Toen ik dit benoemde herkende ze dit meteen, zo voelde zij zich ook vaak. Haar emoties overweldigde haar vaak “ik word er gek van, ik voel me zo onrustig”. Ik zag haar in een kubus zitten met al haar stuiterballetjes om haar heen die razendsnel alle kanten uit gingen. Zo snel dat ze de stuiterballetjes niet te pakken kreeg ongeacht hoe hard ze ook haar best deed. Het leek zelfs alsof er groene zeep aan de balletjes zat, zodra ze er een te pakken kreeg glipte die weer uit haar handen.

Ik vertelde haar hoe ik het voelde en voor me zag. Haar ogen werden groter, waar ik herkenning in kon lezen. Ze begreep de metafoor die ik gebruikte en nog belangrijker: vóelde hem ook, het resoneerde door in haar lichaam. “Maar hoe zorg ik er nu voor dat mijn balletjes rustiger gaan stuiteren zodat ik ze te pakken kan krijgen?”

Emoties erkennen

Je emoties erkennen is al een mooie eerste stap. “Ach ik weet dat ik me aanstel”, “Ik weet dat het belachelijk is maar ik voel me…” of het bekende “Het gaat goed met me, hoor”, terwijl het helemaal niet goed met je gaat, zijn leuzen die er met de paplepel zijn in gegoten door voorbeeldgedrag van onze omgeving. Wanneer we ons zo uiten, erkennen we onze emoties niet. Het leven is niet altijd even fijn en loopt niet altijd even soepel. Je hebt nu eenmaal soms dagen dat je niet weet waar dat onrustig gevoel van het uit willen schreeuwen vandaan komt. Door aan dit gevoel volledig voorbij te gaan en jezelf af te straffen, krijgt het juist meer ruimte om te groeien.

Mijn ervaring is, wanneer je het gevoel er laat zijn, dit vanzelf kleiner wordt en verdwijnt. Er zijn verschillende manieren waarop je je gevoel kunt laten “zijn”:

  • Je gevoel van je af schrijven, in een dagboek schrijven, een mindmap maken, gedicht schrijven etc.
  • Weer even tot jezelf komen, jezelf gronden, je even afzonderen van de drukte, wandeling in het bos maken, mediteren, in een rustig hoekje een boek lezen, muziek maken etc.
  • Jezelf creatief uiten, (intuïtieve) tekening maken, collage, moodboard etc.
  • Fysieke uiting: zingen, dansen, sporten of misschien wel even lekker gillen etc.

Grondingsoefening

Voor mijn gevoel zat de jonge dame in kwestie totaal niet in haar lijf waardoor ze ook geen rust kon ervaren en dus ook haar stuiterballetjes niet. Ik heb samen met haar een grondingsoefening gedaan. Het was prachtig om te zien dat er een soort rust over haar heen kwam. Na de oefening gaf ze aan dat ze zich al heel lang niet meer zo rustig en ontspannen had gevoeld.

Ikzelf grond mezelf elke ochtend en avond, wanneer ik dit niet doe merk ik dat gedurende de dag. Soms heb ik het ‘ik ben een superheld en hoef me niet te gronden’-idee, het duurt dan vaak niet lang voordat ik op de koffie kom en ik de onrust weer vol opborrelen.

 

Een ‘simpele’ oefening van twee keer 2 á 3 minuten per dag zal een heel groot verschil maken!