Denken in hokjes beperkt je zicht

 

Deze quote kwam ik onlangs op het juiste moment tegen. Heerlijk, die synchroniciteit. Al sinds ik mij kan herinneren stop ik mijzelf in hokjes. Dit zorgt natuurlijk voor overzicht en als ik iets heerlijk vind is dat: overzicht! Omdat ik mijn controle-issue ben gaan aanpakken, merkte ik dat ook mijn hokjes verdwenen. Eerst was dat onwennig. Na een tijdje voelde ik me zekerder en zag steeds duidelijker wie ik was en de wegwijzers op mijn pad. In een soort flow ben ik zonder te denken in beperkingen stappen gaan zetten waar ik vroeger niet eens aan zou (durven) denken.

 

Een van de eerste stappen was herinneren, erkennen en uitkomen voor wie ik écht ben. Geen excuses meer of mezelf anders voordoen dan wie ik was. Ik voel en/of zie dingen die niet altijd door mensen gevoeld en/of gezien worden. Ik ervaar energieën en energiestroming/trillingen en ik ben er heilig van overtuigd dat bewustzijn hét antwoord is voor een gelukkiger en mooier leven/wereld.

Hoe mooi en gaaf zou het zijn als ik mijn twee passies, energetisch werken en onderwijzen, zou kunnen inzetten om andere mensen te helpen en begeleiden om hun bewustzijn te vergroten en hun struggles aan te pakken?! Dit bleef mij maar bezighouden, het enthousiasme en vertrouwen groeiden in een rap tempo. Rustig aan ging ik mij oriënteren en voor ik er erg in had, ontstond mijn praktijk.

 

Wat begon als iets moois zonder beperkingen werd langzaam weer in een hokje gepropt. Overal word je doodgegooid met coaches die op verschillende manier mensen proberen te bereiken. Ik gaf mijzelf het gevoel dat ik op dezelfde manier mijn doelgroep moest bereiken – hokje 1. Dan moest ik wel een doelgroep hebben, want tja…dat weet je als coach, je weet wie je doelgroep is – hokje 2. Het is ook handig om een concreet aanbod te hebben, een programma van zoveel weken waarin je precies weet van sessie tot sessie wat je doet met je klant – hokje 3. Deze hokjes zijn nog maar het topje van de ijsberg.

Met de week voelde ik me onrustiger worden, gefrustreerd want de flow waarin ik zat was gestopt. Niets klopte, de teksten op mijn website, de post die ik wilde posten op Facebook etc. Ik kon niet creëren wat ik diep vanbinnen voelde borrelen. De hokjes waar ik mij weer in heb gestopt pasten helemaal niet bij mij.

Ik hoef helemaal niet op dezelfde manier mijn doelgroep te bereiken. Ik hoef ook helemaal niet mijn doelgroep dichtgetimmerd te hebben én ik hoef al helemaal niet een programma klaar te hebben. En wel om de simpele reden dat die hokjes niet bij mij passen en daardoor dus ook niet goed voelen.

 

Al sinds ik mij kan herinneren, krijg ik nare kriebels van hokjes en het zogenaamde etiketjes- plakken, ironisch dat ik dat dan toch bij mezelf altijd heb gedaan. Zowel privé als in mijn werk ben ik mij ervan bewust geworden dat het in hokjes plaatsen iets menselijks is wat erin kan sluipen. Maar dit bewustzijn zorgt er wel voor dat ik het vaker herken waarop ik dan een bewuste keuze kan maken hoe ik met dat hokje/etiketje om wil gaan. Als ik dan toch nare kriebels van hokjes krijg, waarom zou ik mijzelf dan weer in hokjes stoppen?!

Hoe meer ik het los liet des te meer werd het me allemaal duidelijk. Ik heb zeer zeker een doelgroep, alleen is die doelgroep veel groter dan ik dacht. Juist datgene wat ik heel belangrijk vind, blijkt de clue te zijn!

 

Iedereen die behoefte heeft aan begeleiding in zijn zoeken naar bewustzijn is juist mijn publiek. De soort hulpvraag hoeft net zomin in een hokje te passen. Of het nu gaat om begeleiding bij het creëren van balans, grenzen aangeven, (terugkerende) patronen doorbreken, hoog-sensitiviteit, opvoeding etc., door af te stemmen op de energie van de persoon krijgt mijn manier van begeleiden vanzelf de juiste vorm.

 

Helemaal niet meer in hokjes denken zal mij hoogstwaarschijnlijk wel nooit lukken. Is dat erg?

Nee, het is oké om niet perfect te zijn!