En opeens realiseer ik het me…!! Het laatste jaar staat bij mij in het teken van loslaten. Loslaten van personen, emoties, overtuigingen, gedachten, oordelen, dingen.

Het begon allemaal toen ik een aantal jaren geleden een (figuurlijke) harde klap in mijn gezicht kreeg. Tot dat moment hield ik extreem veel van mijn werk, zoveel zelfs dat mijn jongste nog geen vijf weken oud was toen ik alweer deels voor de klas stond. Ik kon niet wachten om weer aan de slag te gaan. Als ik vakantie had, en gezien ik in het onderwijs werk, heb ik dat regelmatig, was ik aan het klagen dat ik die vakanties niet nodig had en liever wilde werken. Vier van de vijf avonden was ik thuis wel iets voor mijn werk aan het doen. Tot de kerstvakantie in 2014, toen ging er een knop in mij om. Voor mijn gevoel ging dit van het een op het andere moment, nu terug kijkend is dit een sluimerend iets geweest. De spreekwoordelijke druppel die mijn emmer deed overlopen.

Het einde van de vakantie naderde en ik kreeg een naar, onhebbelijk gevoel in mijn buik, ik had geen zin om te gaan werken. Iets wat totaal onbekend was voor mij. Mijn man verzekerde me dat dit een normaal fenomeen was, wie wil er immers gaan werken na een vakantie? Nou, ik normaal gesproken. Ik negeerde dat gevoel en dwong mezelf om vrolijk en enthousiast over te komen. Eenmaal op het werk aangekomen verdween die knoop in mijn maag niet, de kids in mijn groepen waren geweldig maar alle andere dingen die erbij kwamen kijken overzag ik niet. Dit heb ik vier weken volgehouden, toen kwam de klap.

Paniek

Ik weet nog een moment dat ik iets aan het doen was wat me normaal weinig moeite kostte, ik keek naar het scherm van mijn laptop en er gebeurde niks in mijn hoofd. NIKS…helemaal NIKS! Ik raakte in paniek. Dit kon niet, dit gebeurde mij niet! Ik kon als de beste multitasken, ad-hoc reageren. En nu? Nu crashte mijn “harde” schijf. Ik liep naar het kopieerapparaat en dacht ineens “Wat doe ik hier? Waarom ben ik hier?”. Paniek sloeg weer toe, ik was volledig van de kaart. Na deze dag ben ik een week thuis gebleven, waarvan ik één dag helemaal ben ingestort. Ik dacht dat ik gek aan het worden was!

Die dag ben ik in mijn praktijkruimte gaan zitten en heb twee uur aan een stuk gehuild. Dan heb ik het niet over mooi zitten snikken zoals in de films, nee echt huilen met mascara all over. Ik was leeg, hélemaal op. Op dat moment heb ik mijn woord gericht tot, tja…tot wat/wie eigenlijk. Op dat moment wist ik niet tot wat/wie. Ik voelde alleen dat dit mijn laatste strohalm was. Ik wist letterlijk niet wat ik moest doen, de controle was volledig weg. Hardop heb ik snikkend de volgende woorden uitgesproken: “Ik weet het niet meer… ik weet het echt niet meer! Ik heb hulp nodig”.

De wervelwind die ik in mijn lijf voelde werd rustig, een sereen gevoel kwam over me heen en ik werd rustig. Voor het eerst in weken voelde ik rust in mijn lijf. Ik weet niet hoe lang ik in stilte daar gezeten heb, best wel een tijdje volgens mij. Tot ik opeens de woorden ‘laat los’ hoorde echoën in mijn hoofd.

Ik realiseerde me dat ik al jaren allerlei ballen in de lucht had gehouden: op het werk, thuis, in mijn sociaal leven ga zo maar door. Deze ballen waren nu zó snel gaan vliegen en draaien dat ik ze niet meer bij kon houden. Niet alleen op mijn werk merkte ik dit, dat zie ik nu achteraf, ik kon nergens meer rust in vinden. Ik was moe, leeg, uitgeblust.

Dat telefoontje

Dit was het moment om hier iets aan te gaan doen, ik pakte mijn telefoon en heb mijn teammanager gebeld. Met een gebroken stem heb ik haar verteld dat ik het niet meer geregeld kreeg en zij stelde voor om op korte termijn een afspraak bij de bedrijfsarts te maken.

Op dat moment was het moment daar waarop ik werd geïntroduceerd aan het ’laat los’ fenomeen. Dit fenomeen kende ik nog niet. Overal had ik controle over, meende ik. En nu…nu moest ik loslaten en toegeven dat ik het allemaal niet meer in mijn eentje gedraaid kreeg. Dat ik niet die harde bikkel was, die ik al sinds ik mij kan herinneren aan de buitenwereld liet zien. Doodeng vond ik dit! Zwakte laten zien en zwakte ervaren is voor watjes, nu weet ik wel beter maar toen ervaarde ik dat zo.

Het heeft een tijd geduurd voordat ik er weer helemaal bovenop was en weer écht aan het leven was in plaats van op de automatische piloot bezig te zijn. Nu terugkijkende realiseer ik mij dat ik echt op het randje van een burn-out gebalanceerd heb. De druk en verwachtingen die wij onszelf opleggen is killing!

Er zijn nog veel andere loslaat-momenten gevolgd. Loslaten van verwachtingen van mezelf en van anderen. Loslaten en bijstellen van mijn gedachten en ideeën over hoe ik de wereld zag, loslaten van mensen om mij heen. Maar vooral ook loslaten van de controle en loslaten van alles moeten. En oh ja, misschien nog wel het allerbelangrijkste: hoe ik mezelf zag. Wat en wie ik dacht te zijn en wie ik moest zijn. De verwachtingen van mezelf loslaten.

Loslaten

Wat wilde ik nu eigenlijk? Wilde ik wel naar die afspraak? Vond ik het wel fijn als ik thuiskwam na een intense schooldag en zag dat mijn man languit op de bank lag te relaxen en hij had in mijn ogen(!) niks gedaan in het huis (Sorry lief, ik heb er extra ‘in mijn ogen’ bij gezet)? Zo kan ik nog honderden gedachten en emoties opnoemen die de revue gepasseerd zijn de laatste maanden.

Voor het eerst sinds ik mij kon herinneren ging ik voelen. Voelen wat ik belangrijk vond en vooral wat ik niet belangrijk meer vond. Ik heb een periode gehad dat ik heel drastisch dingen ben gaan loslaten, té drastisch, waardoor ik in sommige situaties onverschillig werd. Dit is heel logisch, je moet doorslaan naar het andere uiterste om uiteindelijk ergens in het midden een balans te kunnen vinden.

Ahh…mooi zo, ze schrijft in de verleden tijd, dus zal het loslaten nu wel goed gaan, zul je misschien denken. Niets is minder waar. Zodra ik het voel heb dat ik een onnodige gedachte, emoties of situatie heb getakeld en losgelaten, word ik weer uitgedaagd met een nieuwe situatie, gedachte of emotie en begint het ‘spel’ weer van voren af aan.

Er is echter alleen één verschil, ik herken het spel van het loslaten en weet wat de spelregels zijn. Gek genoeg geniet ik tegenwoordig van de uitdagingen die op mijn pad komen. In de volgende blog vind je vier tips die mij hierbij geholpen hebben.