Laatst kwam een vriendin langs voor een krachtstenen sessie. Wat begon als een gezellig keuvel momentje eindigde in een diepgaand en waardevol gesprek.

Zij vertelde mij dat zij informatie had opgedaan over ‘een cursus in wonderen’ en dat zij nu erg struggelde met het hele “niet oordelen” stukje. Er komen immers altijd situaties voor bij waarbij je gevoel of gedachte krijgt.. en hoe ga je daar dan mee om? Zij zat dus volop in de fase van het onderzoeken wat dit voor haar betekende maar gaf zichzelf tegelijkertijd eigenlijk op der kop om het feit dat zij oordelen had in situaties.

Ikzelf heb een soort gelijke situatie meegemaakt. Een aantal jaar geleden vertelde een docente die mij les gaf dat je ‘alles in liefde’ moest zien en alles vanuit liefde moest benaderen.  Ik voelde toen gelijk enorme weerstand in mij opkomen. Dit had waarschijnlijk ermee te maken dat in mijn ogen deze persoon zelf totaal niet voldeed aan het ‘practice what you preach’ principe. Uhhhh… over oordelen gesproken haha… maar dat even terzijde.

Ondanks de weerstand ben ik toch gaan voelen; Ben ik het hier mee eens? Pas ik dit toe? Vind ik dit belangrijk?

Ik kwam tot de conclusie dat ik volledig achter het ‘mensen in hun waarde laten’ principe sta, maar dat ik ook echt geen heilige ben! Ik ben een mens… een mens met alle gedachten, gevoelens en ervaringen die daarbij horen.

Ik kan soms in situaties terecht komen waar ik iemand ontmoet die echt ‘niet mijn bloedgroep is’ en ik kan ook echt boos zijn op iemand en dan denken “F*** alles in liefde zien”. MAAR… ik ben ook van mening dat ik vervolgens zelf verantwoordelijk ben voor de manier waarop ik met deze gedachten/gevoelens omga!

Zo ook als het gaat om oordelen. Natuurlijk hebben we allemaal (vroeg of laat) wel eens oordelen! Dat hoort bij onze menselijke ervaring. Maar de clue is; hoe ga je hiermee om?

Ga je deze dan gelijk aan iedereen die het maar wilt horen verkondigen? En blijf je op deze manier heel erg erin hangen? Of laat je de gedachten binnenkomen en vervolgens weer los?

Mensen die mij kennen en dit lezen zullen misschien zeggen “Nou nou Demelza voldoe jij dan helemaal aan het ‘pratice what you preach’ principe?”. Uhh.. NEE! Ook hierin is niets menselijks mij vreemd! Stiekem is het toch ook heerlijk om met je vriendinnen of partner te sparren over een situatie die iets in je los heeft gemaakt.

Het verschil is hoe je met het oordeel omgaat. Ben je bewust van hoe je reageert in zo’n situaties. neem verantwoordelijk! Neem verantwoordelijkheid voor je eigen bewustzijns proces!